Anlaşılmak, sadece dinlenmek değildir. Bazen insanlar seni gerçekten dinler… başını sallar, cevap verir, hatta tavsiye bile verir. Ama yine de içinden bir şey eksik kalır. Çünkü anlaşılmak, kelimelerin duyulması değil, o kelimelerin arkasındaki…

Bir taş köprü düşün… Yıllardır aynı yerde durur. Üzerinden insanlar geçer, yükler taşınır, bazen fırtına olur, bazen sel. Köprü hep ayaktadır. Ama kimse köprünün altındaki suyun yıllar içinde taşları nasıl yavaş yavaş aşındırdığını…

Bir yol düşün… Uzun bir yol. İnsanlar o yolda yürürken bazen başkalarına eşlik eder, bazen birinin yükünü taşır, bazen de birinin geride kalmaması için yavaşlar.

Bir bahçeyi düşün… Bahçede bir ağaç var. Dalları herkese gölge veriyor, meyvelerini herkesle paylaşıyor, rüzgâr geldiğinde bile diğer fidanlar kırılmasın diye eğiliyor. Ama kimse fark etmiyor: O ağacın kökleri susuz kalmış.

Bazen herkesin hızına yetişmeye çalışırız. Ama insan başkalarının temposunda değil, kendi ritminde iyileşir.

Herkesi Mutlu Edemezsin İnsan bazen sevilmek için kendinden vazgeçer. Kırılmamak için susar, kırmamak için kendini eksiltir. Bir süre sonra fark etmeden hayatını başkalarının beklentilerine göre yaşamaya başlar.